Zaniechanie i wycofanie się z uporczywego leczenia podtrzymującego życie u dzieci – wytyczne dla lekarzy
Większość lekarzy kończących studia medyczne uprawia swój zawód z postawionym sobie nadrzędnym celem „utrzymania życia pacjenta w każdym przypadku i za wszelką cenę”. Zwłaszcza w pediatrii uznanie prawa dziecka do godnej śmierci i zaprzestania leczenia jest niezwykle trudne. Formułowane obecnie stwierdzenie, że lekarz w sytuacji bez szans powinien wycofać się z terapii przedłużającej życie i cierpienie dziecka – często nie jest w pełni zrozumiane i stosowane. Uporczywość terapeutyczna, która uniemożliwia wg zasad etyki „przyjęcie śmierci” oraz ma wpływ na jej naturalny przebieg, jest przekroczeniem moralnym i prawnym. Ponadto podkreśla się obecnie, że przetrzymywanie dziecka w szpitalu, zamiast w lepszych dla jego psychiki warunkach domowych, stosowanie leczenia dokładającego cierpienia i przedłużającego agonię, w świetle obecnie stanowionego prawa jest wykroczeniem.
Prof. dr hab. n. med. Maria Korzon
fragment Wstępu.
Publikację na indywidualne zamówienie możemy przesłać pocztą.
Zalecenia WHO dotyczące leczenia bólu nowotworowego u dzieci
Bólu doświadczają prawie wszystkie dzieci z chorobą nowotworową — bądź jako bezpośredniego skutku choroby, bądź jako efektu ubocznego terapii lub inwazyjnych zabiegów, a także jako cierpienia psychicznego. Ponad 70 procent z nich będzie doświadczało w pewnym momencie silnego bólu. Mimo że środki uśmierzające są szeroko dostępne, zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się, ich stosowanie u dzieci bywa często bardzo ograniczone. Lęk przed narkomanią, brak wiedzy na temat odczuwania przez dzieci bólu i choroby, stosowanie nieprawidłowych dawek leków, a także niedocenianie niefarmakologicznych metod wspomagających — to cały zespół czynników, które przyczyniają się do powszechnej nieskuteczności leczenia bólu u dzieci z chorobą nowotworową.
Z tych właśnie powodów uznano za niezbędne wydanie książki traktującej wyłącznie o leczeniu bólu nowotworowego i opiece paliatywnej nad dziećmi. Ten tom — towarzyszący innej publikacji WHO Cancer pain relief — jest przeznaczony głównie dla pracowników służby zdrowia, którzy zajmują się leczeniem dzieci z chorobą nowotworową. Porusza on bardzo szczegółowo zagadnienia właściwego stosowania leków w terapii bólu oraz przy innych objawach będących skutkiem choroby lub leczenia. Jednak największą wagę przykłada się w tej książce do holistycznego podejścia, w którym leczenie bólu nie jest podejmowane odrębnie, ale jako element kompleksowej opieki paliatywnej. Podkreśla się zarówno potrzebę poznawania dziecięcych problemów psychologicznych, socjalnych i duchowych – aby zmniejszyć obawy dzieci i odpowiedzieć na dręczące je pytania – jak również konieczność włączenia członków rodziny do procesu leczenia i wsparcia.
Książka porusza ponadto takie zagadnienia, jak kształcenie pracowników służby zdrowia, świadomość społeczna specjalnych problemów dzieci z chorobą nowotworową, a także przepisy regulujące dystrybucję i przepisywanie analgetyków opioidowych – co powinno poszerzyć krąg czytelników o polityków ochrony zdrowia i ustawodawców.
Publikację na indywidualne zamówienie możemy przesłać pocztą.
Kandydoza i przepuszczalność jelitowa
Kandydozę określa się mianem zakażenia oportunistycznego. Pojęcie to oznacza, że komensalny (nieszkodliwy), żyjący w przewodzie
pokarmowym drobnoustrój Candida pokonuje bariery anatomiczne i immunologiczne, a następnie przedostaje się do organizmu
człowieka i niszczy jego komórki. Można powiedzieć, że zakażenie
oportunistyczne to takie, do którego dochodzi w określonych, sprzyjających okolicznościach wywołujących różnego rodzaju zaburzenia.
Najważniejsze z nich to dysbakterioza i immunosupresja. Obydwa
te zaburzenia mogą być spowodowane działaniem farmaceutyków.
Naszym celem jest popularyzacja wiedzy na temat związków
między szkodliwymi działaniami farmaceutyków a kandydozą. Badanie, które przedstawiamy i komentujemy, dotyczyło
dwóch metod diagnostycznych. Pierwsza z nich pozwala na ocenę aktywności metabolicznej Candida (przemiana D-glukozy
w D-arabinitol) w organizmie człowieka. Druga metoda pozwala
na określenie szczelności bariery, jaką stanowi błona śluzowa
przewodu pokarmowego (szczelność jelit).
