Pierwsze hospicjum dziecięce w Polsce
Historia pediatrycznej opieki paliatywnej w Polsce sięga roku 1994. Właśnie wtedy dr Tomasz Dangel założył Warszawskie Hospicjum dla Dzieci. Marzeniem dr. Dangla było zapewnienie nieuleczalnie chorym dzieciom możliwości powrotu do domu. Gdy pobyt w szpitalu nie ma już sensu, przedłużanie go może być jedynie źródłem cierpienia. W ten sposób powstało pierwsze w Polsce hospicjum domowe dla dzieci. Jednocześnie narodził się pionierski i unikalny w skali Europy model pediatrycznej domowej opieki paliatywnej.
Tworząc model pediatrycznej opieki paliatywnej, dr Dangel odwoływał się do myśli dr. Janusza Korczaka. „Stary Doktor” sformułował koncepcję praw dziecka: prawo dziecka do śmierci, do dnia dzisiejszego oraz by było tym, czym jest. Dziecko-pacjenta należy zawsze traktować podmiotowo, z szacunkiem dla jego odrębności i autonomii.
Ochrona godności nieuleczanie chorego dziecka, dbanie o komfort małego pacjenta oraz holistyczny charakter opieki – to główne filary, na których zbudowane zostało Warszawskie Hospicjum dla Dzieci. Wysiłek całego zespołu hospicyjnego – lekarzy, pielęgniarek, fizjoterapeutów, psychologów, pracowników socjalnych, koncentruje się na jakości życia, niezależnie od jego długości. Dobro pacjenta jest na pierwszym miejscu, a jego życie ma być jak najlepsze – aż do końca.
Ogromna determinacja dr. Tomasza Dangla sprawiła, że opracowany przez niego model pediatrycznej domowej opieki paliatywnej zaszczepiono w ośmiu innych placówkach hospicyjnych. Stworzono je w innych regionach Polski, dzięki finansowemu i merytorycznemu wsparciu Fundacji Warszawskie Hospicjum dla Dzieci. Hospicja te działają do dziś, służąc małym pacjentom i ich rodzinom.
